حقایقی جالب درباره نینتندو 64 (Nintendo 64) که شاید نشنیده باشید

کنسول نینتندو 64 (Nintendo 64) در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶ (۸ مهر ۱۳۷۵) بهصورت رسمی در آمریکای شمالی عرضه شد. این کنسول، نقطهی عطفی در تاریخ نینتندو (Nintendo) و آخرین کنسول خانگی این شرکت بود که از کارتریج (Cartridge) برای اجرای بازیها استفاده میکرد. در دورانی که اکثر شرکتها به سمت دیسکهای نوری رفته بودند، نینتندو 64 (Nintendo 64) همچنان به فرمت سنتی خود وفادار ماند؛ انتخابی که مزایا و البته چالشهایی هم داشت.

کارتریجها اگرچه سرعت لود بالاتری نسبت به دیسکها داشتند و نیازی به نصب نداشتند، اما از نظر هزینه تولید گرانتر بودند. به همین دلیل، بازیهای عرضهشده برای نینتندو 64 (Nintendo 64) معمولاً حدود ۱۰ دلار گرانتر از بازیهای پلیاستیشن 1 بودند. این اختلاف قیمت در زمان خود برای بسیاری از گیمرها قابل توجه بود و باعث شد برخی از مخاطبان، در انتخاب بین دو کنسول مردد شوند. با این حال، تجربهای که نینتندو (Nintendo) با این کنسول ارائه میداد، چیز دیگری بود.
از لحاظ سختافزاری، نینتندو 64 (Nintendo 64) یک جهش واقعی محسوب میشد. پردازندهی این کنسول، ۲۶ برابر سریعتر از پردازندهی سوپر نینتندو (Super Nintendo) بود و قادر بود بیش از ۱۶ میلیون رنگ بیشتر تولید کند؛ اتفاقی که گرافیک بازیها را بهطور چشمگیری ارتقاء داد. برای خیلی از گیمرهای دهه ۹۰، بازی روی این کنسول حس واقعی ورود به دنیای سه بعدی و نسل بعد را به همراه داشت.

یکی از نوآوریهای بهیادماندنی نینتندو 64 (Nintendo 64) کنترلرش بود. این کنترلر، اولین نمونهای بود که از زمان ۱۹۸۳ (۱۳۶۲) تاکنون، به یک آنالوگ استیک مجهز شده بود؛ چیزی که بعدها به یکی از استانداردهای طراحی کنترلر در صنعت بازی تبدیل شد. اما این تنها نوآوری نبود! کنترلر نینتندو (Nintendo) همچنین اولین کنترلری بود که قابلیت لرزش یا Rumble را معرفی کرد. قابلیتی که بعدها در اکثر کنسولها بهصورت پیشفرض قرار گرفت و نقش مهمی در ارتقاء تجربهی بازی ایفا کرد.

در مجموع، نینتندو 64 (Nintendo 64) یک قطعهی ارزشمند از تاریخ صنعت بازیسازی است. چه از نظر نوآوری در سختافزار و کنترلر، چه از لحاظ بازیهای فراموشنشدنیاش مثل Mario 64 و Zelda Ocarina of Time، و چه از نظر سیاستهای خاص شرکت نینتندو (Nintendo) در دوران گذار به نسل جدید. اگرچه این کنسول همیشه با بحثهایی مثل گرانی کارتریج یا کمبود بازیهای سوم شخص همراه بود، اما هنوز هم در ذهن بسیاری از گیمرهای قدیمی، جایگاه خاص و نوستالژیکی دارد.